Het woordje “thuis” heeft twee kanten.

Het woord thuis heeft voor mij twee kanten. Het “thuis” waar ik ben geboren en een deel van mijn jeugd heb gewoond en het woord thuis – met mijn gezin waar onvoorwaardelijke liefde is, respect waar je jezelf mag zijn en waar ècht houden van en liefde is. 

Ik vroeg laatst via mijn privè instagram account waar ik over zou gaan schrijven. Het geen waar ik over ga schrijven is een best pijnlijk onderwerp en ik vind het moeilijk maar ik ga mijn best doen het te vertellen zoals ik het gevoeld heb – beleefd heb – en hoe het mij gemaakt heeft als mens. 

Ik weet nog goed toen ik Maxim mijn huidige vriend en vader van onze drie kinderen leerde kennen. We zaten allebei op de basisschool en zijn daar giechelend verliefd op elkaar geworden. Ik besloot op mijn 17e het ouderlijk huis te verlaten om samen te gaan wonen met Maxim. 

Deze keus was niet makkelijk al leek het destijds wel makkelijk en vooral impulsief als ik mijn ouders mag geloven. Ze vonden het nergens op slaan – waren ineens wel echt verdrietig omdat ik ging althans zo leek het waren teleurgesteld in mij (alweer) en vonden het een schande vooral voor de buitenwereld (mijn belevenis). Het klinkt allemaal negatief maar ik heb het thuis vaak negatief gehad al leken dingen voor de buitenwereld geweldig niets was minder waar. Alles ging met moeite, alles ging om de buiten wereld – het perfecte gezinnetje die eigenlijk helemaal niet zo perfect was. Ik heb ontzettend veel verdriet in mijn jeugd gehad omdat ik me niet begrepen voelde. Ik heb ontzettend veel gehuild in mijn eentje op mijn kamer omdat ik me niet welkom voelde, ik heb ontzettend veel aan mezelf getwijfeld omdat hun dit altijd deden. Ik prijs mezelf niet in de lucht want er is veel gebeurd. Ook ik ben geen heilige en heb ook fouten gemaakt. Maar, die fouten zijn niet te vergelijken met hun. En in hoe verre kan een kind echt foute dingen doen? Ik denk waneer er enigszins stabiele basis is, waar een kind eerlijk kan zijn en zijn fouten toe kan geven, dit lijd tot minder fouten. Omdat er vertrouwen is, er geen negatieve aandacht getrokken hoeft te worden. Enkel de vraag om liefde, om af en toe een knuffel te ontvangen. Gewoon zomaar. Ik kan niet begrijpen dat een moeder niet onvoorwaardelijk van je houd. Ik kan niet begrijpen dat een moeder niet altijd trots op je is ongeacht wat je doet en wat je dromen zijn. Ik kan het niet bevatten mama, ik snap het nog steeds niet.

Nu ik dit schrijf zie ik mezelf huilend op mijn kamer zitten nadat ik wat te drinken heb gepakt uit de koelkast in de schuur en 8(!!) flessen drank heb gevonden. Het ging mij toen niet om die flessen drank want dat je graag drinkt dat weet inmiddels iedereen wel. Het ging mij om het feit dat we diezelfde avond een fijn gesprek hadden gehad, dat je zei dat je trots op me was. En ik op jou omdat je wat minder aan de drank zou zitten maar, het was allemaal een leugen en ik besef me nu pas nu ik dit schrijf dat je haast wel dronken moet zijn geweest toen je me zei dat je trots op me was. Het raakt me opnieuw en de tranen stromen over mijn wangen. 

Mocht je dit ooit nog eens lezen, hoop ik dat je je net zo rot voelt als dat ik al die jaren heb gedaan. Dat je misschien beter begrijpt waarom ik de keus heb gemaakt om op mijn 17e het huis te verlaten zonder blikken of blozen dat je je beseft dat je geen vader bent geweest en dat je ziet dat het wel degelijk goed met mij is gekomen. Dat ik nu in het leven sta, en alles wat ik doe altijd met de intentie van liefde. Altijd. Mijn kinderen mogen zijn wie ze willen zijn, ontdekken, zichzelf zijn, blij zijn en boos. Een plek waar ze zich thuis voelen. Een plek om lief en leed te delen en dat was er ook is ze altijd naar mij toe kunnen komen.

Ik weet nog goed dat we soms leuke dingen deden mam. Ik weet nog goed dat ik dan wat lekkers mocht uitkiezen in de supermarkt omdat mijn vriendinnen kwamen. Dit zijn een aantal herinneringen maar heel veel die heb ik verwaarloosd omdat al het negatieve overheerste. Je hebt mij laten vallen op momenten dat ik je zo verdomd hard nodig had. Ik weet dat als je dit zult lezen je volledig in de verdediging zou gaan omdat jij vind dat je het beste hebt gedaan wat je kon doen. Maar mama? Waar the fuck ben je dan? Je hebt drie klein kinderen, gelukkig weten ze (nog) niet van je bestaan. En mochten ze later aan mij vragen waar mijn moeder is en ze zouden je willen leren kennen is dat hun keus. Ze mogen je ontmoeten, ik wil ze niemand ontnemen. Zelfs jou niet. Wel hoop ik dat jij hun niet laat vallen zoals je dat bij mij hebt gedaan. Je hebt mij in de steek gelaten tot op de dag van vandaag. Je hebt het woordje moeder twee kanten gegeven. Toch wil ik je bedanken niet om het feit wat je allemaal gedaan hebt voor mij meer om het feit wat je niet gedaan hebt. Je hebt mij gemaakt tot wie ik nu ben. Een moeder die wel onvoorwaardelijk van haar kinderen houd. Een moeder die weet wat respect is – weet wat ècht houden van is. Een moeder waar haar eigen kinderen naar opkijken. Een moeder die luistert en ongeacht wat er gebeurd niet achter haar kinderen staat maar voor haar kinderen. Ik zal er alles aan doen zodat dit mij niet overkomt met mijn kinderen. Ongeacht wat er in mijn jeugd allemaal is gebeurt het heeft mij doen beseffen hoe het niet hoort. Het heeft me sterker gemaakt. Er zijn dagen dat ik even aan jullie denk maar, ik kan het niet meer. Ik kan al mijn verdriet vergeten maar vergeven dat lukt mij niet.

Het is niet dat in mijn eigen moeder mis in tegen deel – maar wel een moeder.  

Liefs mij!

Geef een reactie

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.