Haar gezichtje was opeens zo anders..

Ik keek haar aan en dacht dit klopt niet. Hoe is dit mogelijk en waarom gebeurt dit. Haar lieve gezichtje met haar mooie krul haren en lieve uitstraling was opeens zo anders. Ik kon het niet begrijpen en het raakte mij bij het zien. Het klinkt misschien voor een ander heel heftig en na aanvang van mijn verhaal snap ik als je denkt jeetje waar maak je je druk om, maar ik ben bang bang voor haar toekomst en bang dat ze er last van zou kunnen hebben. 

Ik weet nog goed toen het voor het eerst gebeurde. We zaten aan de eettafel en ik zag dat haar linker oogje helemaal weg draaide. Ik dacht ze zal wel moe zijn, en dit waait wel over. Ik gaf er geen aandacht aan maar het hield mij wel bezig. Naar mate de avond vorderde en ze moeier werd zag ik dat het weer gebeurde en dacht bij mijzelf dit is niet oke. De dag erna heb ik de huisarts gebeld om te vragen wat we hier eventueel zelf aan zouden kunnen doen of dat er een mogelijkheid was om een afspraak te maken. We konden diezelfde dag terecht en er werden allemaal testen gedaan. Het viel de huisarts op dat ze inderdaad wat rolde met haar oogje, dat het was naar binnen stond en niet helemaal lekker ging. Ze kon niet met duidelijkheid zeggen of dit ook een oorzaak kon zijn omdat ze misschien niet goed zou zien met dat oogje, daarom werden we doorgestuurd naar een oogarts. 

Twee weken later konden we terecht, en na heel veel testen kwam er niks uit. Ze keek niet naar binnen  en ze keek niet raar, ze rolde niet met haar oogje en ik dacht alleen maar shit. Nu zien ze het niet en worden we naar huis gestuurd. Dit gebeurde ook. Thuis ging alles gewoon verder en probeerde ik het weg te stoppen. Maar, het werd echt alleen maar erger en erger. We mochten weer terug komen na een aantal weken daar bleek dat er inderdaad wat mis was met het oogje. Wel zei de oogarts date er over heen zou kunnen groeien en dit op die leeftijd ( ze is twee) over kan gaan. Ik werd blij van die gedachtes en ging met een goed gevoel naar huis. Wel zei ze erbij dat mocht het erger worden, ze last er van krijgt ik echt moest bellen. 

Dit heb ik na een aantal weken gedaan. Het is alleen maar erger geworden. Ze wrijft er in als het gebeurt. Als ik haar roep van een afstand lijkt het alsof ze geen focus heeft en als ik dichterbij kom dan draait haar oogje weer normaal naar binnen. 

8 oktober mogen we terug komen en ik vind het best heel erg spannend. Ik ben zo ontzettend trots op haar, en het maakt me verdrietig als er wat aan de hand is. Ik weet dat het voor heel veel moeders misschien niks voorstelt maar voor mij is het heel erg pijnlijk. Ik denk dan aan haar toekomst, ik denk aan de kinderen die haar zullen uitlachen, haar pijn doen om haar oogje. Het is natuurlijk nog lang niet zo ver, ik weet dat het misschien overdreven is. Maar het raakt me meer dan ik had verwacht!

Ik ben er gewoon boos over, waarom heeft zij iets? Ze is zo mooi, ook met een scheel oogje maar ik gun het haar niet. Ik zal er alles aan doen zodat ze geholpen word aan haar oogje, het geen wat ze gaan doen vind ik spannend. Misschien krijgt ze een sticker op haar oogje, en ook dat raakt me. Ik snap echt als je denkt er zijn zoveel ergere dingen. En dat is zeker zo, maar het raakt mij oprecht.  

liefs,

marilynschrijft


Geef een reactie

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.